Ra storia
E gh’eva one volta…ra Betty e ‘r Lüis, o meii: prima e gh’eva Costantino ch’ i gh’diseva Có e ra so sorèla Tersilia, or zio e ra zia do Lüis.
I gh’eva on’ osteria de pais, a ra vegia, cor vin in di damigián, ra bira a liter, or cafè dar pügnatìn e ‘r marsala in di bicer do vin.
Có l’è deventò vecc e Tersilia ra gh’eva piü, alora ra Betty e ‘r Lüis i ha tacò a fa naa ‘nanz or’osteria. Ora Betty ra cüsinava e i client i s’trovava a mangiaa in cüsina e in dra saréta per mancanza de post.
E inscì ora Betty l’ha tecc sü, l’è nacia vint meter püssee in là e l’ha ciamò or sò local: Ristorante Pensione Posta.
Or Lüis l’è restò in dra vegia osteria de Cò.
Anca or Lüis o vegiava e ra Betty la gh’eva piü. I do cà i serviva domà per stagh denta.
Tanc ann dop Max e Verena, or gener e ra tosa dro Lüis e dra Betty i ha decidü da seguii ra tradizion….e chi a gh’sem.
Or vin in di damigian e or cafè dar pügnatìn i ghè piü, (se propi a vörii or marsala a decilitri sì) ma ra filosofia l’è sempro chéla: poch rob, fai là e servít magari con ne batüdascia, ma sempra cor cör.
Max, nessü a Davos, cögh diplomò dra confederèla, os dà da faa tra forn e padell e vist che ra cüsina la s’tröva in dro local o riess, magari senze brüsaa ra scena, a faa dó parol con i amìs.
Verena ra scerca de sta lontana dai padell, ra porta da mangiaa e da bev e l’è chéla co ra lenguascia.
Gh’è anca ra Barbara che di volt la iüta e la soporta Max e Verena.
E se propi gh’è bisögn, one man la re dà anca ora quarta generazion.
